Αναδημοσίευση από capital.gr (κρατήστε μόνο όσα θεωρείτε δημιουργικά)

Χωρίς επιστροφή στη δραχμή

Του Αλέξανδρου Κάντζη

Το αρχικό λάθος συγκρότησης της Ευρωζώνης, με κοινό νόμισμα χωρίς να έχει προηγηθεί η δημοσιονομική και πολιτική ένωση, δημιούργησε αξεπέραστα προβλήματα χρέους των ελλειμματικών οικονομιών του Νότου, με αποτέλεσμα μεγάλα επιτόκια δανεισμού για τις οικονομίες αυτές, και εφαρμογή μνημονίων που αγνοούν τους ανθρώπους κοιτάζοντας νούμερα και δείκτες.

Για να επιβιώσουμε ως κοινωνία και οικονομία, χρειαζόμαστε να βρούμε μια λύση με δυνατότητα πολύ σύντομης, σχεδόν άμεσης εφαρμογής, ως αυτή που προτείνεται εδώ.

Οι εναλλακτικές προτάσεις και τα σενάρια είναι πολλά, ευρω-ομόλογα, “έκδοση χρήματος" από την ΕΚΤ, διαχωρισμός κρατικών χρεών σε αποδεκτά (δηλαδή ως 60% του ΑΕΠ) και υπερβάλλοντα (δηλαδή τα άνω του 60% του ΑΕΠ), έκδοση δεύτερου εσωτερικού νομίσματος (με στόχο την δραματική υποτίμηση του) και πολλά άλλα.

Οι ακραίες λύσεις είναι: ή να μείνουμε, πάσει θυσία, στο ευρώ παραβλέποντας την τεράστια ανεργία και την έλλειψη ορατού τέλους στην απίστευτη ύφεση, παλεύοντας με ένα σκληρό νόμισμα δίχως άλλη δυνατότητα πλην της ραγδαίας εσωτερικής υποτίμησης που μεγαλώνει αντί να λύνει τα προβλήματα, ή έξοδος από το ευρώ, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ταχεία υποτίμηση, και αβέβαιο μέλλον με άγνωστες εξελίξεις.

Η λύση¹ που προτείνουμε εδώ συνίσταται στο να δοθεί η δυνατότητα σε κάθε κράτος-μέλος της Ευρωζώνης με μεγάλο χρέος, να εκδώσει ένα Συμπληρωματικό Νόμισμα (ΣΝ), (Complementary Currency - CC), μόνον εσωτερικής κυκλοφορίας,με την μορφή ενός χαμηλότοκου ομολόγουκαλυμμένου με πάγιες αξίες, έτσι ώστε να μην προσμετρηθεί στο υπάρχον, υπόλοιπο χρέος του! Το ομόλογο αυτό, θα πρέπει να γίνεται δεκτό και για την πληρωμή φορολογικών και άλλων οφειλών προς το δημόσιο.

Η Ελλάδα θα μπορέσει έτσι να εκδώσει ομόλογα εσωτερικής κυκλοφορίας καλυμμένα από ΝΕΕΣ αξίες τις οποίες μπορεί να δημιουργήσει επί τούτου, π.χ. μεγάλα ενεργειακά (ΑΠΕ) και τουριστικά projects, και όχι από τις έτοιμες υπάρχουσες αξίες, δηλαδή φιλέτα γης, προϋπάρχουσες ενεργειακές μονάδες κλπ. οι οποίες δεν έχουν σημαντική αποτίμηση με την απαξίωση που υπάρχει σήμερα.

Το ποσό των ομολόγων αυτών πρέπει να είναι ένα σημαντικό ποσοστό 40% - 45% του ΑΕΠ της κάθε προβληματικής χώρας. Για την Ελλάδα θα πρέπει να εκδοθεί πιθανόν στο ύψος των 80-90 δις ευρώ.

Η εξυπηρέτηση των ομολόγων αυτών δεν θα χρειαστεί να επιβαρύνει τους φορολογουμένους των πλουσίων, πλεονασματικών κρατών, ούτε θα χρειαστεί έτσι να φαίνεται ότι αυτοί σηκώνουν το βάρος της εγγύησης των χρεών των αδυνάτων μελών της ευρωζώνης.

Σημαντικότερα, δεν θα βαρύνουν ούτε τους φορολογούμενους των προβληματικών χωρών, διότι θα σχεδιαστούν έτσι τα ομόλογα αυτά, που να αυτοεξυπηρετούνται από τα εισοδήματα που θα δημιουργήσουν οι επενδύσεις τις οποίες καλούνται να χρηματοδοτήσουν με αυτό το “συμπληρωματικό νόμισμα”.

Η εφαρμογή της πρότασης αυτής έχει πολλά παράπλευρα πλεονεκτήματα.

Η διάρκεια των ομολόγων θα είναι ως και 10 χρόνια ή όσα θα χρειαστούν για να ολοκληρωθεί η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης, χωρίς την οποία η νομισματική ένωση έχει αξεπέραστες αδυναμίες, όπως βιώνουμε στην πράξη.

Η απόδοση αυτών των εσωτερικών ομολόγων είναι σκόπιμο να είναι χαμηλή, 1%-1,5% και η "εξόφληση" τους να γίνει μέσω της ανάπτυξης που θα δημιουργήσει η κυκλοφορία του συμπληρωματικού αυτού νομίσματος με την μορφή ομολόγου.

Κάθε χρόνο προβλέπεται να υπάρχει η δυνατότητα να αποσύρεται ένα ποσοστό του ομολόγου, ώσπου να επιστρέψει η οικονομία στη σταθερότητα.

Με τα ομόλογα αυτά θα χρηματοδοτηθούν τρεις δομικές για το σύστημα οικονομικές ενότητες.

Α) Αναπτυξιακά έργα υποδομών: έτσι θα δυναμώσει γρήγορα η εσωτερική οικονομία και θα δημιουργηθούν πολλές θέσεις εργασίας. Λόγω της εσωτερικής κυκλοφορίας δεν θα ευνοούνται οι εισαγωγές και θα δοθεί ο απαραίτητος χρόνος προσαρμογής, των κρατών αυτών, για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση χωρίς να αιμορραγούν από μικρούς ή μεγάλους τόκους για ευρω-ομόλογα ή δάνεια από τις διεθνείς αγορές.

Β) Αποκατάσταση μισθών και συντάξεων: τα χαμηλότοκα ομόλογα θα διατίθενται από τα κράτη στους πολίτες για αποκατάσταση μισθών και συντάξεων ως εσωτερικό συμπληρωματικό νόμισμα (ΣΝ). Τα κράτη δεν έχουν τη δυνατότητα να “τυπώσουν” ευρώ ανεξάρτητα από την ΕΚΤ. Η έκδοση έντοκων ομολόγων, όμως, έχει πραγματοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν και χωρίς πρόβλημα.

Η αποκατάσταση των μισθών και συντάξεων, λόγω της εσωτερικής κυκλοφορίας, δεν θα δημιουργήσει πληθωριστικές πιέσεις και εάν οι αξίες με τις οποίες θα είναι καλυμμένο το ΣΝ είναι ισχυρές, η αξία θα διατηρείται ίση με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ, με μεγάλη πιθανότητα να αποκτήσει και μεγαλύτερη αξία.

Σημαντικό εδώ είναι να αναφερθεί, ότι όπως καταδεικνύει ο πολλαπλασιαστής του οικονομικού αποτελέσματος της φορολόγησης στην Ελλάδα, που είναι άνω της μονάδας, χάρη σε αυτό το χαρακτηριστικό η μερική πληρωμή της διαφοράς μισθών και συντάξεων ως την αποκατάστασή τους, θα είναι αυτοχρηματοδοτούμενη μετά την αρχική ένεση ρευστότητας και διαθεσίμων.

Γ) Ανακεφαλαιοποίηση της ιδιωτικής οικονομίας: Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που βαρύνει το κρατικό χρέος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα καλύψει μόνον τις ζημιές από το PSI και τα μη-εξυπηρετούμενα δάνεια που έχουν εκτοξευθεί λόγω της βαθιάς εξαετούς ύφεσης. Είναι σχεδόν απίθανο έστω και μέρος αυτών των χρημάτων να βρει το δρόμο του προς την παραγωγική οικονομία.

Επιπλέον, το 85% των Ελληνικών επιχειρήσεων είναι στο κόκκινο λόγω ύφεσης, με άθλιους δείκτες και τραπεζική εικόνα, ως φυσικό παρεπόμενο της ίδιας της κρίσης. Οι όροι πιθανού μελλοντικού δανεισμού με τέτοιους δείκτες θα τις καθιστούσαν εκ προοιμίου μη-βιώσιμες, δίνοντάς τους απλώς μια αναστολή θανάτου. Εκείνες οι ελάχιστες επιχειρήσεις που θα μπορούν τότε να δανειστούν, με εμπράγματες εξασφαλίσεις και επιτόκια υπερδεκαπλάσια από εκείνα των ανταγωνιστών τους στις οικονομίες του Ευρωπαϊκού βορά, τί μέλλον θα μπορούσαν να έχουν; Αν μπορούν να επιβιώσουν θα το κάνουν χωρίς δανεισμό, και άρα ελλείψει επενδύσεων, ή με μετανάστευση όπως ήδη ξεκίνησαν να κάνουν μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις.

Η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται το πολιτικό προσωπικό θα αργήσει πολύ. Η Citi λέγει ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα, αναβάλλεται μέχρι το 2016 (αν δεν αναβληθεί ξανά)! Αυτό σημαίνει άλλα τρία τουλάχιστον χρόνια μαύρης ύφεσης στα ήδη έξι, δηλαδή συνέχισης της κατρακύλας της οικονομίας, με την ανεργία ήδη στα 2.000.000 περίπου, ή σχεδόν το 30% του εργατικού δυναμικού της χώρας παροπλισμένο. Είναι απίθανο ως τότε να έχουν επιζήσει Ελληνικές επιχειρήσεις, πλην όσων είναι μονοπωλιακές και σχετίζονται με την απόλυτη επιβίωση. Με τις παρούσες προοπτικές, η έλευση της δραχμής είναι σχεδόν νομοτελειακή.

Το ΣΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την ανακεφαλαιοποίηση νομικών προσώπων (αγροτικών, μεταποιητικών, τεχνικών, ξενοδοχειακών και άλλων επιχειρήσεων) και να βοηθήσει να βγει ο βραχνάς από τον λαιμό των επιχειρήσεων αυτών.

Αν πρόκειται να υπάρξει ανάπτυξη στον ορατό χρονικό ορίζοντα, αυτή θα έρθει μόνο με συμπληρωματικά εργαλεία στα ήδη υπάρχοντα. Τα υπάρχοντα είναι ανεπαρκή για να την στηρίξουν. Χωρίς νέες δραστικές παρεμβάσεις νομισματικού τύπου, όπως αυτή που περιγράφουμε, η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

Η επιβίωση αυτών των επιχειρήσεων μπορεί να υποστηριχθεί με την Αύξηση του Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ) τους, τόσου που να καλύπτει οφειλές σε τράπεζες και ταμεία και η οποία θα κατευθυνθεί άμεσα σε αυτά, μετά από την υποβολή ενός αναπτυξιακού Business Plan. Κύριο στοιχείο προτεραιότητας της διάσωσης θα πρέπει να είναι όχι μόνο η διατήρηση, αλλά και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και με την πιθανή προϋπόθεση επιχειρηματικών συγχωνεύσεων για την άμεση δημιουργία μεγαλύτερων, βιώσιμων μονάδων με οικονομίες κλίμακας!

Έτσι θα διασωθούν, έμμεσα και οι τράπεζες και τα ταμεία και θα αποφύγουμε μια γενική κατάρρευση.

Οι σημερινές προτάσεις των τραπεζών για ρυθμίσεις δανείων με νέους τόκους από 10,5 ως 11,75% είναι εξωπραγματικές και οδηγούν σε βέβαιο αφανισμό την ιδιωτική οικονομία

Η ΑΜΚ θα γίνει με την εκχώρηση πλειοψηφικού πακέτου προνομιούχων μετοχών μετά ψήφου, υπέρ εταιρειών ειδικού σκοπού (για ομάδες ομοειδών εταιρειών, πχ ξενοδοχειακών, αγροτικών, κτηνοτροφικών και άλλων) που θα διακρατεί τις μετοχές για ένα εύλογο διάστημα 6-10 ετών, ελέγχοντας τα οικονομικά και επιβλέποντας την υλοποίηση του Business Plan.

Η επιβλεψη της διαχείρισης αυτών των εταιρειών (funds) θα ανατεθεί στις τράπεζες, μέσα στο πλαίσιο της συνολικής ρύθμισης, χωρίς να απαιτηθεί καμία νέα πρόσληψη! Είναι απραίτητη η πλήρης αποφυγή του αποτυχημένου μοντέλου των παλαιών προβληματικών επιχειρήσεων με τα δεκάδες κομματικά στελέχη.

Εάν δεν πραγματοποιούνται τα προβλεπόμενα από το Business Plan, οι μετοχές (το πλειοψηφικό πακέτο) θα πωλούνται σε άλλα παρεμφερή επιτυχημένα σχήματα εταιρειών με σκοπό την δημιουργία ακόμη μεγαλύτερων, ανταγωνιστικά πιο βιώσιμων επιχειρήσεων, επιτυγχάνοντας νέες, προφανείς, οικονομίες κλίμακας και αλλαγή του management των επιχειρήσεων αυτών.

Η ανάκαμψη της οικονομίας θα είναι ραγδαία, θα σωθούν π.χ. τα ξενοδοχεία μας που αποτελούν τον κορμό της οικονομίας μας, και κινδυνεύουν σήμερα να ξεπουληθούν σε vulture funds (κοράκια) στο βωμό της ανύπαρκτης "ανάπτυξης" και θα δοθεί η δυνατότητα σε χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες και βιοτέχνες, που αποτελούν τον κορμό της οικονομίας να ασχοληθούν παραγωγικά με την ανάπτυξη και την δημιουργία θέσεων εργασίας συνεργαζόμενοι, αντί να τρέχουν πελαγωμένοι από ταμείο σε ταμείο και από τράπεζα σε τράπεζα.

Με την κυκλοφορία του συμπληρωματικού νομίσματος (ΣΝ) με την μορφή χαμηλότοκου ομολόγου, δεν θα υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις.

Είναι προφανές ότι τα spreads, όλων των ελλειμματικών κρατών, θα ελαχιστοποιηθούν, λόγω αυτής της εκτονωτικής βαλβίδας στις χρηματοδοτικές πιέσεις των κρατικών προϋπολογισμών, με ταυτόχρονη αποφυγή της υπερφορολόγησης.

Η έμμεση, προσωρινή δημιουργία παράλληλου συμπληρωματικού νομίσματος, ίσου όμως σε αξία με το ευρώ και με παρόμοια ονομασία π.χ. spaineuro, italeuro και άλλα, δεν θα αποξενώσει τους πολίτες από τη χρήση του κοινού νομίσματος, ενώ θα εξομαλύνει την αρχικά ατελή δημιουργία της ευρωζώνης και θα δοθεί στα κράτη αυτό που είναι πραγματικά επιτακτικό, δηλαδή χρόνος προσαρμογής!

Εάν κάποιοι κανονισμοί κάνουν δύσκολη την εφαρμογή του σχεδίου, είναι εύκολο να προσαρμοσθούν και να αλλάξουν οι κανονισμοί, αντί να αυτοκτονούν άνθρωποι και να καθυστερεί η ανάκαμψη και να αυξάνει εφιαλτικά η ανεργία σε όλη την Ευρώπη.

Η κρίση στην Κύπρο, μας έδειξε ότι όλα γίνονται, ακόμα και αυτά που τα θεωρούσαμε αδιανόητα.

Είναι υποχρέωση για τους πολιτικούς απέναντι στους Λαούς που εκπροσωπούν να βγάλουν γρήγορα την Ελλάδα και τον υπόλοιπο Νότο από το σπιράλ του θανάτου και να δώσουν λύσεις που χωρίς ρευστότητα είναι ανέφικτες. Αυτό αντί να συμμετέχουν στην διαπάλη ανάμεσα στις ελίτ διαφόρων περιοχών της Ευρώπης, όπου στη μάχη των βουβαλιών, τα βατράχια τσαλαπατιούνται. Η απόφαση είναι στα χέρια τους, αν θα μείνουν στην ιστορία ως αναφορές ανεπάρκειας, ή επωνύμως ως δυνάμεις εξέλιξης και προόδου.

Καλό είναι να ακούσουν τους φόβους του Γιουνκέρ, που λέει ότι ίσως ακόμα και η ειρήνη κινδυνεύει στην Ευρώπη με τις καταστροφικές για τον ανθρώπινο παράγοντα δρομολογήσεις που στηρίζουν. Οι Λαοί βρίσκουν τον τρόπο και πάντα εκδικούνται. Η ανέλιξη των φωνών των άκρων είναι προάγγελος των επερχόμενων εξελίξεων, με τη ρότα που σήμερα έχει πάρει η Ευρώπη.

Οι ευρωπαϊκοί Λαοί απαιτούν η Ευρώπη να ξαναγίνει παγκόσμιος πρωτοπόρος ευημερίας, ανάπτυξης και κοινωνικών κατακτήσεων. Χωρίς ψευδείς διαχωρισμούς, βορείων-νοτίων, εργατικών και τεμπέληδων, ικανών και ανίκανων.

Η οικονομία υπάρχει για τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι για την οικονομία. Ο Πρωταγόρας είπε πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια “μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος”. Όχι το ανάποδο.

Οφείλουν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί να ενδιαφερθούν ξανά για τους Λαούς της Ευρώπης και να δώσουν λύσεις!

Ακούει κανείς;

alexanderkantzis@gmail.com
¹Για την παραπάνω πρόταση, οιΔημιουργικοί Πολίτες έχουν εκπονήσει λεπτομερή μελέτη.

Πηγή:www.capital.gr

Η επανάσταση των σιωπηλών

Γιώργος Γραμματικάκης
"Η επανάσταση των σιωπηλών"
Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]

Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύτηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές -πριν επιλέξει τη σιωπή. 

Γιατί αυτή η σιωπή είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της, θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματά της. 

Η επανάσταση των σιωπηλών δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Ιστορία αυτό οδηγεί στη βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως,... 
να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στη βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση», σχολίασε ο μέγιστος των θεωρητικών της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξή της». 

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού μεταφράζεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στη σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας· που εξαιρεί ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο. 

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους νοιάζονται αληθινά για τα δεινά του περιβάλλοντος. Δεν είναι οι οικολόγοι: Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, και αναζητούν διαρκώς άλλοθι στον εαυτό τους και την «ανάπτυξη». Στην επανάσταση των σιωπηλών, θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με τη δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να καταγγέλλουν  την ασίγαστη μανία καταστροφής σε παραλίες και δάση, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, τη θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό. Η επανάσταση των σιωπηλών δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που πρέπει να προστατευθεί. Εκείνος -που σήμερα σιωπά με απόγνωση- και οι επίγονοί του. Το περιβάλλον είναι ανάγκη να παραμείνει όσο γίνεται υπερήφανο και ανέγγιχτο, επειδή μόνον έτσι ανθεί πράγματι η ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της. 

Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν το διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Μήτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο κόσμος τους είχε αξίες και ήθος, μήτε αλλάζουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια παράδοξη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος όμως που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Και απαιτεί το σεβασμό από όσους μιλούν εξ ονόματός του. Αυτοί οι σημαιοφόροι -χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών είναι η εγρήγορση και η συνείδησή της. 

Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στη σιωπή δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: τη δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως να κερδίσουν τη μοναδικότητά τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας· αποδέκτες σε επίπλαστες ανάγκες και όμηροι μιας ανεξέλεγκτης προόδου. Κι ενώ τα στοιχεία και οι εξαγγελίες των πολιτικών μιλούν για τη διαρκή άνοδο του εθνικού εισοδήματος, εκείνοι αισθάνονται ότι το βιοτικό τους επίπεδο -με την έννοια του βίου, της ζωής- διαρκώς μειώνεται. 

Αυτός άλλωστε -εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, μήτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η Ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου -για να αναφερθούμε στην επικαιρότητα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφρασή της, τα τανκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της. 

Όσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως και ο έρωτας δεν είναι ως επί το πλείστον σιωπή, μήπως μέσα στη σιωπή δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του; 
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της Ιστορίας», έγραψε ένας σπουδαίος επαναστάτης, που δολοφονήθηκε μάλιστα από τους πρώην συντρόφους του στην εξορία. Η επανάσταση των σιωπηλών δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.

Το αδιέξοδο της ισχύος. Του Κ. Βεργόπουλου

Η Γερμανία, με δυσώδες παρελθόν, ιδίως έναντι των χωρών που το έχουν επώδυνα υποστεί και σήμερα συνυπάρχουν με αυτήν στο κοινό νόμισμα, αποδεικνύεται ακόμη μια φορά κοιτίδα φονικής και ατελέσφορης υπερβολής όχι μόνον για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτόν της. Του Κ. Βεργόπουλου

Σε κάθε ιστορική φάση, δεν σταθεροποιεί τον κατ' αυτήν «ζωτικό χώρο», στην ηγεμόνευση του οποίου αποβλέπει, αλλά τον υποβάλλει σε μονομερείς αφαιμάξεις, με συνέπεια περισσότερες αντιστάσεις παρά προσχωρήσεις στις ηγεμονικές φαντασιώσεις της.

Ενώ η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε από την αμερικανική χρηματοπιστωτική φούσκα και πέρασε στις υπερεκτεθειμένες σε αυτήν γερμανικές τράπεζες, οι τελευταίες μετέφεραν την κρίση τους στον ευρωπαϊκό Νότο, ενοχοποιώντας τον για παθογένειες από το παρελθόν. Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα, με συνείδηση του συστημικού χαρακτήρα της κρίσης, στηρίζει την απασχόληση, τους αδύναμους και πιθανώς λιγότερο ανταγωνιστικούς, προκειμένου να σταθεροποιήσει την οικονομία και την ανάκαμψη, προϋπόθεση όχι μόνον για ισοσκέλιση του δημόσιου ελλείμματος, αλλά και για οποιαδήποτε διαρθρωτική μεταρρύθμιση.

Στην Ευρώπη, η γερμανική πολιτική επιλέγει ακριβώς το αντίθετο: με όραμα την «οικονομική ευγονική», ανταμείβει τους ισχυρούς και ανταγωνιστικούς, τιμωρεί τους αδύναμους και μη ανταγωνιστικούς, με συνέπεια να εκτινάσσεται η ανεργία σε μη βιώσιμα ύψη, τα ελλείμματα να διαιωνίζονται, να καθηλώνονται οι αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Με γερμανική ευθύνη, η Ευρώπη-αναμορφωτήριο αποβαίνει σήμερα κοιτίδα της παγκόσμιας ύφεσης και ανεργίας, παρ' όλο που η Γερμανία διαθέτει τα μεγαλύτερα στον κόσμο πλεονάσματα και συνεπώς τη μέγιστη ευχέρεια για να σταθεροποιεί την οικονομική και νομισματική περιοχή της.

Εκατομμύρια νέοι εγκαταλείπουν τις χώρες του Νότου σε αναζήτηση εργασίας και επιβίωσης, όμως οι Γερμανοί ιθύνοντες δεν ανησυχούν, αλλά επαίρονται για την «επιτυχία» τους. Το περιοδικό «Σπίγκελ» επιχαίρει με αυταρέσκεια και κυνισμό για τις αφίξεις στη Γερμανία των «νέων Gastarbeiter», που «δεν είναι Τούρκοι χωρικοί της Ανατολίας, αλλά μορφωμένοι Ιταλοί, Ισπανοί, Ελληνες, Πορτογάλοι, απόφοιτοι των καλύτερων πανεπιστημίων». Το μέλλον προδιαγράφεται σκοτεινό με την απογύμνωση του Νότου από νεανικούς και μορφωμένους πληθυσμούς, εν τούτοις η Γερμανία το αντιμετωπίζει με κομπασμό και εθνικιστική αναίδεια: «Η Γερμανία κοροϊδεύει τον κόσμο, αδιαφορεί για την Ευρώπη», σημειώνει η «Μοντ». Το νέο γερμανικό όνειρο, που απερίσκεπτα προσφέρεται στη γερμανική κοινή γνώμη, αποτελεί ταυτόχρονα εφιάλτη όχι μόνον για τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη, συμπληρώνει η γαλλική εφημερίδα.

Η καθαρή εισροή μεταναστευτικού δυναμικού στη Γερμανία αυξήθηκε από 128.000 άτομα το 2010, σε 340.000 στο τέλος του 2012. Η συμβολή του Νότου σε αυτήν ανέρχεται σε 96.000 άτομα, τα υπόλοιπα 244.000 άτομα προέρχονται από την ανατολική Ευρώπη.

Εάν οι μετακινούμενοι πληθυσμοί από τις ελλειμματικές χώρες έβρισκαν πράγματι απασχόληση στις πλεονασματικές, αυτό, μολονότι επώδυνο για τις χώρες προέλευσης, θα ήταν μέσα στους «κανόνες του παιχνιδιού», θα αποτελούσε «κάποια λύση» στο σημερινό πρόβλημα απασχόλησης των νέων. Ωστόσο, ούτε αυτό είναι βέβαιο. Η γερμανική απασχόληση κινείται στα όρια στασιμότητος, με μέση ετήσια μεταβολή την τελευταία τριετία 0,5%. Με τις περικοπές δαπανών στη χώρα των πλεονασμάτων, η γερμανική οικονομία έχει περιέλθει σε στασιμότητα, ύφεση και ανεργία από το τελευταίο τρίμηνο του 2012. Οι επενδύσεις και ο σχηματισμός κεφαλαίου καταγράφουν αρνητικές επιδόσεις. Ο αριθμός των Γερμανών ανέργων τοποθετείται στα 3,15 εκατομμύρια, 7% του ενεργού πληθυσμού και 8% για τους κάτω των 25 ετών.

Σε αυτούς, προστίθενται ανά τρίμηνο 18.000 νέοι άνεργοι. Στη μεταλλουργία, 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι παραμένουν καθηλωμένοι σε συνθήκες μερικής απασχόλησης και εργασιακής ανασφάλειας. Στους ανειδίκευτους, η ανεργία υπερβαίνει το 20%. Ο Μίκαελ Ζόμερ, πρόεδρος της ομοσπονδίας DGB, καταγγέλλει: ενόσω δεν υπάρχει κατώτατος μισθός, 25% των Γερμανών «εργάζονται» με λιγότερο από 6 - 8 ευρώ την ώρα, στην ανατολική πλευρά με 4 ευρώ ή 720 ευρώ μηνιαίως.

Το χρήμα του Νότου συρρέει στη Γερμανία, οι άνεργοι το ακολουθούν κατά πόδας, ωστόσο, παρά πάσα προσδοκία, δεν το συναντούν, αφού και εκεί η προσφορά θέσεων εργασίας παραμένει κατώτερη από τη ζήτηση. Εάν αυτό συνιστά «γερμανική ισχύ», τότε πώς θα ονομαζόταν το αδιέξοδό της, που καταποντίζει εταίρους, χωρίς όμως να σταθεροποιεί την ίδια; Με τη χρεοκοπία του 2001, η Αργεντινή απώλεσε 10% του μορφωμένου πληθυσμού της, που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και Αυστραλία. Με την κρίση χρέους στον ευρωπαϊκό Νότο, εκατομμύρια νέοι ξεριζώνονται, παρ' όλο που, με τη γερμανική «αρετή» της λιτότητος, η απασχόληση καταντά «σπάνιο είδος». Εάν η απώλεια θέσεων εργασίας στις ελλειμματικές χώρες δικαιολογείται, στις πλεονασματικές παραμένει απολύτως αδικαιολόγητη. Υπάρχει κάτι νοσηρό στο Βασίλειο της Ευρώπης.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

 · 

• Ομιλία του Γ.Δραγασάκη στην ημερίδα του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με θέμα: «Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ
  Για την φορολογική πολιτική»
  
  1. Το πρόγραμμά μας είναι μια σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία και ένας διαρκής διάλογος με το λαό.
  
  Η σημερινή ημερίδα εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια εξειδίκευσης, εμβάθυνσης και εμπλουτισμού του προγράμματός μας. Η προσπάθεια αυτή περιλαμβάνει τη μελέτη των εξελίξεων στην κάθε θεματική περιοχή, την βαθύτερη κατανόηση των προβλημάτων και των εναλλακτικών λύσεων, τον εσωκομματικό διάλογο, τη δημόσια διαβούλευση, την ανοικτή συζήτηση με το λαό.
  
  Σήμερα προχωρούμε στο έργο αυτό με ασύγκριτα περισσότερες δυνάμεις απ’ ό,τι πριν τις εκλογές. Τα θεματικά τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, οι Επιτροπές Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου που έχουν δημιουργηθεί για όλα τα υπουργεία και οι μόνιμες δομές προγραμματικών επεξεργασιών συγκεντρώνουν σήμερα ένα πλούσιο επιστημονικό και πολιτικό δυναμικό. Όμως η άμεση σχέση και ο διάλογος με τα κοινωνικά κινήματα, με τους κοινωνικούς φορείς, το λαό, είναι για μας μια αναντικατάστατη πηγή γνώσης και δύναμης.
  
  Στις διαστρεβλώσεις στις οποίες επιδίδεται τελευταία η κυβέρνηση εμείς δεν απαντάμε με λόγια αλλά με γεγονότα, με πρωτοβουλίες, με ανοικτές διαδικασίες διαλόγου, όπως η σημερινή, και με εκατοντάδες άλλες που γίνονται ή θα γίνουν σε όλη τη χώρα. Το τι λέει ή δεν λέει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, τι τον δεσμεύει και τι όχι, το τι είναι ή δεν είναι ρεαλιστικό, ακόμη και το τι είναι ή δεν είναι αριστερό ή προοδευτικό, όλα αυτά και πολλά άλλα δεν θα κριθούν μέσα σε κλειστά γραφεία ούτε θα κριθούν από επικοινωνιακά τρικ. Τα θέματα αυτά θα κριθούν μέσα από την ανοικτή συζήτηση με τους πολίτες, τους εργαζόμενους, το λαό. Διότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, όπως είχαμε την ευκαιρία να τονίσουμε κατά την ανακοίνωσή του στην «Αθηναΐδα» πριν τις εκλογές του Ιουνίου, είναι μια σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, ένας διαρκής διάλογος με το λαό, συμπύκνωση και έκφραση κοινωνικών συμμαχιών και συμφωνιών.
  
  Εγγύηση της αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν είναι μόνο τα κείμενά του ή οι εξαγγελίες του. Κυρίως είναι αυτές οι σχέσεις εμπιστοσύνης, οι κοινωνικές συμφωνίες που συνομολογούμε με το λαό.
  
  Γι’ αυτό και οι όποιες εξειδικεύσεις ή προσαρμογές χρειαστεί να γίνουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, δεν θα είναι προϊόν σιωπηλής διολίσθησης αλλά θα είναι αποτέλεσμα δημόσιου διαλόγου με την κοινωνία και με απόφαση των συλλογικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.
  
  2. Η διέξοδος από την κρίση ως διαδικασία μετάβασης σε μια νέου τύπου κοινωνία
  
  Από την αρχή της κρίσης, από τις πρώτες εκδηλώσεις της επισημάναμε πως δεν πρόκειται απλά για μια κρίση χρηματοπιστωτική ή μια κρίση χρέους, αλλά ότι επρόκειτο για μια κρίση δομική, συστημική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τονίσαμε επίσης πως δεν επρόκειτο για μια κρίση μόνο ελληνική, αμερικανική ή ιρλανδική. Δεν επρόκειτο για ένα άθροισμα εθνικών κρίσεων αλλά για μια κρίση παγκόσμια που εκδηλωνόταν σε επίπεδο εθνικό, ευρωπαϊκό, διεθνές.
  
  Σήμερα αυτές οι θεωρητικές διαπιστώσεις επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα και τις εμπειρίες μας. Ειδικά στη χώρα μας είναι πλέον σαφές ότι αυτό που ζούμε είναι η κατάρρευση ενός ολόκληρου φθαρμένου καθεστώτος, ενός μη βιώσιμου, ακόμη και πριν την κρίση, πολιτικού, δημοσιονομικού και παραγωγικού συστήματος. Και, άρα, την έξοδο από την κρίση πρέπει να την κατανοήσουμε με όρους μετάβασης προς μια νέου τύπου κοινωνία, βασισμένη σε νέα αξιακά, παραγωγικά και καταναλωτικά πρότυπα, και όχι με όρους συντήρησης, αναστήλωσης ή επιδιόρθωσης του παλιού καθεστώτος.
  
  Τα όποια άμεσα επιμέρους μέτρα, επομένως, που θα πρέπει να εφαρμόσουμε για την άμεση ανακούφιση των εργαζομένων, αλλά και οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές που εισηγούμαστε, θα πρέπει να κατανοούνται όχι ως προσπάθειες αποκατάστασης των πριν την κρίση συνθηκών αλλά ως προσπάθειες ενταγμένες σ’ έναν νέο τύπο κοινωνίας, σε ένα νέο υπόδειγμα ανάπτυξης. Δική μας φιλοδοξία δεν είναι να εγγυηθούμε απλώς όσα ίσχυαν πριν την κρίση. Δική μας φιλοδοξία είναι να θέσουμε τις βάσεις για έναν νέο τρόπο ανάπτυξης, να κάνουμε τη χώρα μας ένα διεθνές κέντρο παραγωγής πολιτισμού, γνώσης και ποιοτικών προϊόντων σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.
  
  Με την έννοια αυτή, και στο χώρο της φορολογίας, οι όποιες επιμέρους φορολογικές προτάσεις εντάσσονται, όπως ήδη έχει λεχθεί, στη λογική της μετάβασης σ’ ένα νέο φορολογικό σύστημα, απλό, σταθερό, δίκαιο, μέρος ενός νέου τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλεονάσματος.
  
  3. … Και όμως δεν είμαστε όλοι το ίδιο
  
  Τελευταία η κυβέρνηση μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας της πολιτικής της και του ενδεχόμενου λήψης νέων μέτρων, όπως η ίδια έχει αυτοδεσμευθεί, οργανώνει επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς. Με αυτούς προσπαθεί να καλλιεργήσει την απογοήτευση, την παθητικότητα, την αποστροφή προς τη συλλογική δράση, ισχυριζόμενη πως όλες οι πολιτικές δυνάμεις είναι το ίδιο.
  
  Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, και μάλιστα από το βήμα της Βουλής, εμφάνισε πρόσφατα τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, και μάλιστα εμένα προσωπικά, να λέω πράγματα διαφορετικά από εκείνα που λέει το πρόγραμμά μας π.χ. στο ζήτημα του χαρατσιού.
  
  Τι όμως είπαμε στο πρόγραμμά μας σχετικά με το χαράτσι; Και τι λέμε και σήμερα;
  
  Το πρώτο που είπαμε στο πρόγραμμά μας είναι ότι η πλήρης κατάργηση του χαρατσιού και των άλλων άδικων φόρων θα γίνει στο πλαίσιο της φορολογικής μεταρρύθμισης και ειδικά της εισαγωγής του περιουσιολογίου.
  
  Το δεύτερο που είπαμε στο προεκλογικό μας πρόγραμμα είναι ότι ακόμη και πριν την ολοκλήρωση του περιουσιολογίου θα προχωρήσουμε σε άμεσα μέτρα ανακούφισης τόσο για λόγους στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και ως συμβολή σ’ ένα πρόγραμμα το οποίο θα επιδιώκει να βάλει τέλος στον κατήφορο και να οδηγήσει στην ανάκαμψη της οικονομίας. Στη δική μας αντίληψη δεν είναι πρώτα η ανάκαμψη της οικονομίας και μετά η ανάκαμψη των εισοδημάτων. Στη δική μας αντίληψη η ανάκαμψη των εισοδημάτων, αρχίζοντας από τα χαμηλότερα, είναι μια από τις προϋποθέσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας.
  
  Μεταξύ των μέτρων αυτών είναι η αποκατάσταση του κατώτατου μισθού στα πριν τη μείωσή του επίπεδα, η ρύθμιση των δανείων για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά με κοινωνικά κριτήρια, η εφαρμογή προγραμμάτων για την καταπολέμηση της φτώχειας και την αντιμετώπιση του προβλήματος των αστέγων, καθώς «μέτρα άμεσης φορολογικής ανακούφισης [χαράτσι κλπ] για την πρώτη κατοικία, τους ανέργους και όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας» [βλ. Παράρτημα Ι του προεκλογικού οικονομικού προγράμματος].
  
  Αυτά έλεγε το προεκλογικό μας πρόγραμμα. Αυτά λέμε και σήμερα.
  
  Οι προσπάθειες λοιπόν να καλλιεργηθεί σύγχυση, με τον τεχνητό θόρυβο, την ομίχλη, τη σκόνη και τη λάσπη δεν θα πιάσουν τόπο και διότι στηρίζονται στο ψεύδος και τη διαστρέβλωση και διότι υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών, οι οποίοι έχουν βαρεθεί τα ψέματα και θέλουν ειλικρίνεια και αλήθειες.
  
  4. Προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις μιας μακράς, ανατρεπτικής, δύσκολης αλλά ελπιδοφόρας πορείας.
  
  Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται για τον ρεαλισμό.
  
  Αν πιστέψουμε στα λεγόμενα του κ. Σαμαρά, του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη «ρεαλιστική» ήταν η πολιτική που μας έχει φέρει στην καταστροφή. Και μη ρεαλιστική είναι η προσπάθεια να τη σταματήσουμε.
  
  Εκείνο που επιδιώκουν είναι να πείσουν και με τον τρόπο αυτόν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή, και αν υπάρχει, αυτός δεν είναι ρεαλιστικός. Γι’ αυτό καλωσορίζουν, υποτίθεται, τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στον ρεαλισμό. Αλλά ποιον ρεαλισμό; Πρόκειται για τεχνάσματα ηττημένων, παραιτημένων από κάθε λογική διεκδίκησης που υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών. Διότι αυτό που εκείνοι ονομάζουν ρεαλισμό είναι η απομάκρυνση από τις ανάγκες της χώρας και του λαού και η υποταγή στη βούληση και τις εντολές της τρόικα και των δανειστών. Είναι ο δικός τους δρόμος, ο δρόμος που μας έφερε ως εδώ.
  
  Απέναντι σ’ αυτόν το ρεαλισμό της παραίτησης και της υποταγής που μας έχει οδηγήσει στην καταστροφή, εμείς αντιπαραθέτουμε το ρεαλισμό της ανατροπής. Διότι όπως δεν είναι ρεαλιστικό ένας άρρωστος να περιμένει να θεραπευθεί με ένα λάθος φάρμακο, έτσι δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε να μας βγάλουν από την κρίση εκείνοι που μας οδήγησαν σ’ αυτήν. Διότι μόνο με την ανατροπή αυτής της πολιτικής, μόνο με την έξοδο από το χρεοκοπημένο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, μόνο με βαθιές αλλαγές σε Ελλάδα και Ευρώπη υπάρχει διέξοδος για την κοινωνία και το λαό. Ρεαλισμός για μας σημαίνει να φέρουμε σε ακόμη μεγαλύτερη αντιστοιχία το πρόγραμμά μας, τη συγκρότησή μας, τις συμμαχίες μας, τις συνεργασίες μας, τις διεθνείς μας σχέσεις με τις υψηλές απαιτήσεις μιας τέτοιας ανατρεπτικής πορείας, δύσκολης αλλά και της μόνης ελπιδοφόρας.
  Αθήνα, 4/3/2013

Ένα ενδιαφέρον βίντεο που ανακάλυψε ο αεικίνητος "CH BAS", που ανατρέπει την επίσημη εκδοχή του συντηρητικού Καστοριανού μετανάστη στην Αμερική.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=vrkgPNnV-Js

Σχέδιο καταστατικής οργάνωσης και λειτουργίας φορέα αλληλέγγυας οικονομίας στην καστοριά

Σχέδιο καταστατικής οργάνωσης και λειτουργίας φορέα αλληλέγγυας οικονομίας στην Καστοριά

ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

ιδρυτικη Διακηρυξη

Αφετηρία όλων μας,

Είναι η μη αποδοχή της ανισότητας και της φτώχειας, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και η μη αποδοχή του κοινωνικού αποκλεισμού των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων.

Σκοπός μας είναι η ίδρυση ενός δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης, που θα αποσκοπεί στην ανάπτυξη ενός παράλληλου και εναλλακτικού τρόπου λειτουργίας της οικονομικής ζωής.

Γι’αυτό πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να σκεφτούμε πώς θα αναπτύξουμε μια κοινωνική οικονομία των πολιτών, που θα φροντίζει για την κάλυψη των αναγκών και όχι την κερδοσκοπία. Που θα εξασφαλίζει την ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, της ήπιας καλλιέργειας της γης και την προστασία του φυσικού κόσμου.

Α. Οι στόχοι του εγχειρήματος:

1. Τοπικοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας, μέσω συν-καλλιέργειας και ανταλλαγών
2. Οικονομία της ισότητας, της αλληλεγγύης και του αυτοκαθορισμού.
3. Ενίσχυση της μικροοικονομίας.
4. Οικονομία των πολιτών και των κοινωνικών σχέσεων.
5. Οριζόντια και συνεργατική αντιμετώπιση των οικονομικών ζητημάτων.
6. Κοινωνική δικαιοσύνη.
7. Παράκαμψη των μεσαζόντων.
8. Όχι στην κερδοσκοπία.
9. Ναι στην αχρήματη ανταλλαγή.
10. Ναι στην αυτοπαραγωγή.

Β. Οι αρχές του εγχειρήματος:

1. Αχρήματη ανταλλαγή.
2. Ισότητα και ισοτιμία.
3. Ανοιχτές διαδικασίες και διαφάνεια.
4. Συνεργασία και αλληλεγγύη με ενεργή συμμετοχή.
5. Συλλογική δυναμική
6. Οριζόντια δικτύωση με ομοειδείς συλλογικότητες.

Γ. Μέλη:

1. Για να γίνει κάποιος μέλος του ΔΙΚΤΎΟΥ θα πρέπει να πληροί τις παρακάτω προϋποθέσεις:

- Να αναγνωρίζει και να αποδέχεται τη γενικότερη φιλοσοφία της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, όπως αυτή περιγράφεται σχηματικά παραπάνω.

- Να αποδέχεται τις αρχές και τους στόχους του εγχειρήματος.

- Να έχει διαφανή και ανιδιοτελή λειτουργία μέσα στο Δίκτυο.

1. Τα μέλη θα γίνονται δεκτά ύστερα από προσωπική παρουσία και προφορική τους αίτηση στην ανοιχτή συνέλευση του ΔΙΚΤΥΟΥ
2. Θα είναι ανακλητά, σε περίπτωση που η οργανωτική ομάδα (βλ. Λειτουργία) διαπιστώσει ιδιοτέλεια και συνειδητή απόκλιση από τις παραπάνω προϋποθέσεις.

Δ. Η Λειτουργία του:

1. Το ΔΙΚΤΥΟ για αρχή, θα λειτουργεί μέσα από την ιστοσελίδα του και οι πίνακες των μελών με τις προσφορές – ζητήσεις, θα δημοσιεύονται ΣΕ ΛΙΣΤΑ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ. Σε επόμενη φάση θα αποκτήση ως έδρα τον χώρο συνκαλλιέργειας όπου και θα αναπτύσονται κατ' εξοχήν οι δράσεις του.
2. Υπεύθυνη της λειτουργίας, θα είναι η οργανωτική ομάδα του ΔΙΚΤΥΟΥ, που θα συνέρχεται σε κάθε ανοιχτή συνέλευση. Οι ανοιχτές συνελεύσεις ΑΡΧΙΚΑ θα γίνονται κάθε 15 μέρες.
3. Η οργανωτική ομάδα θα έχει ρόλο συντονιστικό, με τη μοναδική εξαίρεση ότι θα ελέγχει, όπου χρειαστεί ή ζητηθεί, τη σωστή λειτουργία των ανταλλαγών. Σ’αυτή την περίπτωση, με βάση το Γ.2, έχει δικαίωμα ανάκλησης κάποιων μελών.
4. Το ΔΙΚΤΥΟ δεν μπορεί να κάνει καμιά πιστοποίηση, όσων παραγωγών διατείνονται ότι φέρουν τη σφραγίδα της βιολογικής καλλιέργειας ή οποιοδήποτε άλλο πιστοποιητικό γνησιότητας. Ως εκ τούτου, την αποκλειστική ευθύνη της συνεργασίας, φέρουν τα ίδια τα μέλη.
5. Κάθε μέλος του ΔΙΚΤΥΟΥ, μπορεί να έρθει σε ταυτόχρονη επαφή με οποιαδήποτε άλλα μέλη του Δικτύου θέλει.
6. Δεν ορίζεται κάποιο εσωτερικό νόμισμα ως μονάδα ανταλλαγής. Οι ανταλλαγές θα είναι αχρήματες και θα γίνονται στη βάση της διυποκειμενικής συνεννόησης.

Κάθε μέλος μπορεί να χρησιμοποιήσει την ιστοσελίδα του ΔΙΚΤΥΟΥ ως βήμα ανοιχτού διαλόγου, παρατηρήσεων, παραπόνων και προτάσεων.